Drie voorbeelden van de zogeheten schuifzooms, één ring voor zoomen en scherpstellen. Prachtige objectieven die, zeer kleurrijk, de scherptediepte bij de diverse diafragma's lieten zien. De middelste was m'n eerste Nikkor objectief ooit, de roemruchte 43-86 mm f3,5. Ik was er blij mee, anderen hebben het over het slechtste Nikon objectief ooit. Juweel van de verzameling is de 28-50 mm f4. Ontwikkeld door Nikon als 'Nikon E' objectief maar het bleek zo goed te zijn dat Nikon er alsnog een Nikkor van maakte. Alleen de geanodiseerde hard alluminium tubus laat de E afkomst nog zien. Het 80-200 mm objectief is fenomenaal. Helaas is de mijne 'vast gelopen' en lastig bruikbaar, zonde, maar daardoor wel voor 30 euro kunnen kopen.

Micro is de Nikon benaming voor macro. Dit is een Ai-s objectief, het vorkje kan weg als de camera zonder kan (alles na de Nikkormat FT2 dus). Kwaliteit alleen te vergelijken met een Leica Summicron, maar dan wel betaalbaar. Wie met mirrorless camera's werkt (en de prijs van de adapter wil betalen) hoort er een te hebben denk ik.

Zowat alle Nikkors (en Nikon E) met het 50 mm brandpunt. Enige variant die ik niet heb is de f1,2 versie, mij te duur (en te zwaar), het moet wel leuk blijven. Reden al eerder genoemd de 50 is het verguisde standaard objectief uit de jaren 50,60,70 van de vorige eeuw. Voordat de betaalbare (en kwalitatief vaak flink mindere) zoom objectieven op de markt kwamen. Ik werk het liefst met de f1,4 versie, ondanks een spatje vervorming de mooiste. Niet scherper dan de f1,8 maar van die reeks vind ik de bokeh een stuk minder plezant om naar te kijken.

Het objectief wat me lang heeft afgehouden van de overgang naar full frame. Samen met de 10-22 mm EF-s een bijna perfecte set. Het hele bereik 17 tm 55 mm op hoog niveau en flink lichtsterk. Klein minpuntje was dat bij gebruik op statief, de frontlens naar beneden gericht, het objectief uitzakte, Canon toch. Verder niets dan lof, scherp, relatief licht (want voor APSc) en redelijk betaalbaar.

De 16-35 mm voor de kleine beurs, fraai tekenend objectief, vervormingsarm en lekker licht. Lichtsterkte niet constant maar dat boeit niet echt in dit bereik (vind ik tenminste). Uiteindelijk verkocht samen met de 17-55 mm in de overgang naar FF, zie de 5D II.

Loeischerp objectief wat ik kocht naast de Canon 17-85 mm, de betaalbare maar niet volledig overtuigende, standaardzoom voor m'n 20D, 30D. Later heb ik nog de Canon variant gehad, de 60 mm EFs Macro, objectieven die soms bijna pijn aan je ogen doen zo scherp (en bij Canon helaas ook wat hard).

Het standaard 'Pro' zoomobjectief van Canon, dit is een mark I versie, oa geen IS. Mooi scherp objectief maar toch niet echt bijzonder, wel zwaaaar. Ik heb hem voor de 5D gekocht, naast m'n primes, voor alle momenten dat er geen tijd was om 'constant' te wisselen (of veel zand/stof in de lucht zat).

De set die ik bij m'n Canon 5D had gekocht, de 20 en 28 wat later overigens, ik ben begonnen met de 17-40 f 4. Waarom ik die verkocht heb weet ik niet meer, het was een zeer goed objectief, gewicht misschien? De 50 en 85 waren flink lichtsterker dan de 2,8 zoom(s) en de reden om weer naar primes te gaan, ook de bokeh speelde weer mee. Goede objectieven voor redelijke prijzen, stuk voor stuk.

Beroemd retrofocus groothoek objectief voor middenformaat (28mm kb zo ongeveer). Scherpstelling met de balg in/op de camera dus een heel simpel objectief om te zien. Met de vernikkelde filter bajonet waar Rollei wel aandacht aan bestede. Bij Rollei lag de lat altijd wat hoger dan bij de Hasselblad Zeiss versies (en HFT ipv T* coatings maar dat verschil is me nooit duidelijk geworden).

Twee stuks 50 mm, een oude Summicron f2 en een moderne Elmar f2,8, de Summicron won op punten. Een 90 mm f4 Elmar prima objectief maar niet echt bijzonder en drie fantastische Voigtlander (made in Japan overigens) objectieven. De Color Skopar 35 mm f2,8, (snapshot) Color Skopar 25 mm f2,5 en de Heliar 15 mm 4,5. Vooral de laatste was letterlijk, klein maar zeer fijn, de laatste twee objectieven nog in M39 versie dus ik moest er 'verloop' ringen naar Leica M bajonet bij kopen.

Toen ik, na veel geduld, er eindelijk een tweedehands op de kop wist te tikken was het wel meteen een van de beste objectieven waar ik ooit mee gewerkt heb (voor kb). Scherp en vervormingsvrij een combinatie die toen met retrofocus (lees spiegelreflex compatible) objectieven (nog) nauwelijks haalbaar was. Tegenwoordig kan alles (na software matige verbetering van het beeld reeds in de camera). Weer een nieuwe kreet 'post' objectieven (av term).

De set die ik tot de verkoop van de 150 mm een paar maanden gehad heb. De 80 mm als eerste gekocht voor m'n (2e) zwarte 500 CM Hasselblad. Ik kon nog even niet zonder en kreeg de 150 mm erbij. Omdat ik al tijden een 120 wilde heb ik het eerste exemplaar wat voor een prikkie voorbij kwam gekocht. Het koopje was wel een risico want het achterste element had een flinke pit, vandaar de prijs. Ik had het (niet overdreven gehinderd door veel kennis van zaken) idee dat opvullen van de pit met zwarte lak de boel weer op 99% zou brengen. Zo gezegd zo gedaan en de zwarte lak bleek inderdaad goed te werken, de 150 mm kon in de verkoop.

De set van m'n eerste Hasselblad, de chromen versie van de 500CM. De set waar ik mee eindigde om precies te zijn, ik begon met 80, 150 toen 50, 80, 150. De 50 bleek een mechanisch kneus (chrooom 1e reeks met T*) dus de 40 mm ook om die reden gekocht. Aankoop van de veel duurdere 40 mm (tov 50) is identiek aan de 120 CF, dit keer geen 'pit' verhaal maar een beschadigde bajonet (die het toch heeft volgehouden). Wie niet waagt die niet wint, soms... Allemaal zeer goede objectieven ik heb er (lang) veel plezier van gehad.

Twee (Chinese) objectieven voor de Sony A6000 (Sony E bajonet). Een f1.4 35 mm voor APSc vertaald zich (ongeveer) naar een f2.0 50 mm FF. De f1.7 25 mm wordt dan een f2.5 35 mm. Beide hele leuke objectieven voor hun prijs en goed (metaal) gebouwd. Klein minpunt de hoeken 'blijven wat achter'.

Het mooist tekenende objectief voor TC wat ik had voor de Linhof. Los gekocht voor een (in de nadagen van 4x5") stevig bedrag zowaar bij 'Minderman', hier in het Haagje. Prachtig voor portret in ruime zin (ik was, en ben, een beetje klaar met de 'head and shoulder' prenten). Weer veel te weinig gebruikt zoals al mijn 4x5 avonturen en met de nodige spijt verkocht (nieuwe liefde: drijvende stalen caravans die veel onderhoud nodig hebben).

De 300 mm was een monster van een objectief, luchtbellen in de tubus dus heerlijk goedkoop. Zonder verlies van kwaliteit net zoals de 135 mm die 'gewoon' stokoud was, geen probleem met deze objectieven. De 90 mm f4 hoorde ook schreeuwend duur te zijn (laatste, meest lichtsterke versie tenslotte) maar in DB (Sinar) vrsie gekocht en zelf een sluiter in gemonteerd, werkte zowaar prima inclusief zelf gemaakte papieren diafragmaschaal.

De enige Nikkor die ik ooit gehad heb voor TC, wist eerst niet eens dat ze die ook maakten met uizondering van dat bijzondere lange brandpunt objectief. Al m'n Cambo's en Sinars hadden een Rodenstock Sironar of, Sinar versie, Sinaron 150 mm standaard objectief. Deze was erg goed, de 'W' wil zeggen Wide Angle, maar dan aan de achterzijde van het objectief, geschikt dus voor 13x18 cm film en daardoor weer een stuk(je) beter dan de reguliere 150/180 objectieven.

Tot een jaar terug samen met de f2,8 versie de top voor de Sony A7 reeks. Tests waren redelijk maar niet echt overtuigend over dit objectief en de prijs stevig (1100 nieuw). Recent zijn de nieuw en dus ook de tweedehandsprijzen stevig gedaald en heb ik er een aangeschaft. Voorlopig oordeel? Blij als een kind, de hoeken zijn bij 24 mm zoals bekend niet overtuigend mar al het andere wel, ik teken er voor. Bij 35 en 50 mm zeer overtuigend zelfs, al helemaal voor een zoom (Tessar type notabene).

Ik heb in een opwelling een 127 mm f 3.5 gekocht in 2019. Voor een prikkie want met 'kuren'. In dit geval 'schimmel' en nadat ik die had kunnen verwijderen (objectief moeten demonteren, nog nooit eerder gedaan !) ook nog seperatie in het achterste element. De separatie helaas niet kunnen 'repareren'. De tweede 127 mm is een ouderer 3.8 versie (zat bij de camera, de Mamiya RZ67), ik zie eigenlijk geen verschil tussen de twee maar durf de 3.8 nog niet te verkopen...

Sinds de aanschaf van de Zeiss is dit m'n dreamteam voor de A7. DE 20 mm is een f4, ik had graag de f3,5 gehad maar deze is ook prima. Overigens begonnen met de AF f2,8 versie Af omdat die een stuk goedkoper zijn en 2,8 omdat die (nipt) de beste zijn. De plastic AF versie toch al snel gedumpt voor een 'echte Nikkor', alles met 52mm schroef, hulde Nikon. De 28 mm is de beroemde Ai-s versie en ja hij is inderdaad zo goed als wordt beweert, dreamteam dus.